Op deze pagina vindt u informatie over
onze vieringen van 2005.

jaarthema:  de tijd vieren

Zin om mee te vieren?, klik hier!

Vieringen: iedere eerste zondag van de maand om 10.30 uur.

Vieringen in de Michaëlskerk zijn bedoeld en gemaakt voor het hele gezin. Dus ook voor kinderen is er altijd iets te beleven in het Liturgisch Theater, waarin de vaak niet eenvoudige symboliek van het verhaal is omgewerkt tot herkenbaar spel.  Kinderen in de basisschoolleeftijd kunnen de vieringen heel goed meemaken.  Voor de allerkleinsten was er altijd een crèche in de hal van de school naast de kerk. Omdat hiervan bijzonder weinig gebruik wordt gemaakt, is er voorlopig geen oppas meer beschikbaar.

  Parkeren is geen probleem op Oosterland; in de dorpskom geldt een parkeerverbod, maar op honderdvijftig meter afstand van de kerk is ruime parkeergelegenheid aan de Keizerspoeldijk.   (klik hier voor een routebeschrijving)

-- let op: het inzingen begint om 10.15 uur --

De tijd gaat snel voorbij.  Daarom is het belangrijk af en toe stil te staan bij belangrijke momenten in het jaar; het begin van de lente, de langste dag of de eerste dag, zondag of verjaardag.  Het leven is voorbij voor je er erg in hebt en dan moet je het wel gevierd hebben.  Maar vieren is ook gedenken.  Stil staan bij gebeurtenissen uit het verleden en bedenken hoe die nu nog van invloed zijn.  Feestvieren is net zo belangrijk als eten of ademhalen.  Daarom zijn er in alle religies feesten: vrolijke en ernstige.  Ze houden een mens op de been.  Hoe verschillend die religies ook zijn, in de feesten gaat het vaak over dezelfde menselijke ervaringen.  Het feest kan mensen met elkaar verbinden. 

De tijd gaat snel voorbij.  Daarom is het belangrijk af en toe stil te staan bij belangrijke momenten in het jaar.  Het leven is voorbij voor je er erg in hebt en dan moet je het wel gevierd hebben.  Maar vieren is ook gedenken.  Stil staan bij gebeurtenissen uit het verleden en bedenken hoe die nu nog van invloed zijn.  Feestvieren is net zo belangrijk als eten of ademhalen.  Het feest laat je beseffen dat het leven bijzonder is en een geschenk waar je zuinig mee om moet gaan.  Daarom zijn er in alle religies feesten: vrolijke en ernstige.  Ze houden een mens op de been.  Hoe verschillend die religies ook zijn, in de feesten gaat het vaak over dezelfde menselijke ervaringen.  Het feest kan mensen met elkaar verbinden.

In de viering van zondag 2 januari wordt uiteraard stil gestaan bij het feest van Oud- en Nieuwjaar.  Volgens een oude kerkelijke traditie werd op 1 januari het verhaal gelezen van het kindje Jezus dat door Jozef en Maria naar de tempel werd gebracht om een zegen te ontvangen.  Het kind wordt daar verwelkomd door twee stokoude mensen Anna en Simeon.

Zo oud als ze zijn, hopen ze nog steeds op een betere wereld, op vrede en gerechtigheid.  In dit kind zien ze nieuwe mogelijkheden.  Anna en Simeon zijn oud van lichaam maar jong in hun verwachtingen.  Hun verlangen en hoop is inspirerend ook voor ons aan het begin van een nieuw jaar.  Wat verwachten wij, waarop hopen wij eigenlijk?  Kennen wij nog een verlangen naar vrede en gerechtigheid?  Kerkelijke feesten, en de oude verhalen die daarbij horen willen dat verlangen levend houden in mensen.  Het is goed te blijven vieren, te blijven vertellen.  Daarover gaat ook het spel in deze viering. 

Aan de viering verlenen verder hun medewerking: een klein koor onder leiding van Dries Post die tevens Teschemacherorgel bespeelt.  Trudy Manshanden speelt dwarsfluit.

De Stichting Oecumenisch Centrum Michaëlskerk te Oosterland besteedt gedurende het gehele jaar 2005 aandacht aan de joodse- en christelijke feesten en dan vooral aan de minder bekende.

Op zondag 6 februari staat het Poerimfeest centraal. Poerim is een soort joods carnaval, dat meestal maar één dag duurt. Maar op die dag ga je dan ook volledig uit je dak! Omdat Poerim voor veel niet-joden volkomen onbekend is, wordt het bijbelboek Ester erbij gehaald. In Ester - dat als een spannende roman leest - wordt verhaald hoe de Perzische koning Ahasveros in de ban raakt van zijn door-en-door slechte grootvizier Haman. Deze laatste heeft het op de joodse ballingen gemunt en hun uitroeiing reeds gepland. Intussen is het weesmeisje Ester verkozen tot koningin. Ze heeft haar joodse identiteit verborgen gehouden, maar na een smeekbede van haar oom en opvoeder Mordechai, besluit ze om haar leven op het spel te zetten en de koning in te lichten over Haman’s plannen met haar arme volk. Een verrassende ontknoping volgt en daarna vindt het joodse volk een feestje wel op zijn plaats!

In de viering wordt het hele verhaal gedragen door de verteller, terwijl de hoofdpersonen Wasti, Ahasveros, Esther, Mordechai en Haman uitgespeeld door de jongeren uit de werkgroep voor deze dag, onderbroken door stukjes poëzie die de karakters van de figuren belichten.

Museumkoor en Kindercantorij hebben het druk met de liederen die Jeroen Zijlstra, Ada de Graaf en Huub Oosterhuis bij het boek Ester schreven; op muziek gezet door Dirk Keijzer en Kees Klein.

In de viering van zondag 6 maart wordt stil gestaan bij de periode die voorafgaat aan het paasfeest, de vastentijd. Zes weken waarin de gelovigen vroeger sober leefden en nadachten over hun leven en geloof.  Een periode die vergelijkbaar is met de Ramadan in de islam. Men probeerde als het ware een nieuw begin te maken in het eigen levenspatroon. Schoon schip, zoals de natuur dat ook doet in de lente, en zoals ook in het paasverhaal het leven de dood overwint.

Maar in tegenstelling tot de moslims, doen christenen niet zoveel meer aan soberheid of inkeer. Men laat zich niet zo gemakkelijk meer plichten en regels opleggen door de kerk. Hoewel? Er is een kentering.

Een aantal mensen in, maar ook buiten de kerk heeft de waarde ontdekt van (vrijwillig) vasten. Dat vasten kan allerlei vormen aannemen en verschillende inhoud krijgen. Minder eten, rustiger leven, stilte en bezinning in je dagelijkse programma inbouwen. Vasten heeft te maken met jezelf, maar ook met de gevolgen van jouw levensstijl voor anderen. Je gaat nadenken over je relatie tot jezelf, de ander en God.

Voor deze viering zijn de werkgroepleden daadwerkelijk aan het vasten geslagen; allemaal op hun eigen manier. Daarover vertellen ze in deze sobere viering waarvan stilte en inkeer belangrijke onderdelen vormen.

Voor de kinderen is er het verhaal van Annemarie die meedoet aan een vastenproject. Dat project loopt alleen wat uit de hand en de gevolgen zijn niet te overzien…

Op zaterdag 26 maart om 21.30 uur viert het Oecumenisch Centrum Michaëlskerk Oosterland de aanvang van bet Paasfeest. Dit jaar staat bet Joodse Pasen (Pesach) centraal; het feest waarmee het volk Israël tot op de dag van vandaag viert dat het eens de Egyptische slavernij achter zich liet om op weg te gaan naar bet beloofde land. Hetzelfde Paasfeest dat ook Jezus gekend en gevierd heeft.

Pesach is een hoogtepunt in het joodse jaar; eerst wordt het hele huis op zijn kop gezet op zoek naar ‘chameets’; resten van brood, koek en dergelijke, gemaakt van materiaal dat door gisting tot rijzen is gebracht. Niets mag daarvan in huis achterblijven; alles wordt grondig nagezocht. Eindelijk, op de avond van 15 niesan neemt het Pesachfeest een aanvang. De lange tafel is op bijzondere wijze gedekt en er staan alleen speciale gerechten op voor dit feest ter herdenking en herbeleving van de uittocht uit Egypte onder de bezielende leiding van Mozes. De matzes, de rode wijn en druivensap; radijs, peterselie, een ei, maror (bitterkruid), charosset en het gebraden lamsbeen: alles heeft een symbolische betekenis en staat model voor de bitterheid van de slavernij de zoetheid van de verlossing. Verlost ben je nog niet zómaar, daar weten de feestvierders alles van.

Onder de titel ‘Bloed aan de deurpost’ neemt de werkgroep de aanwezigen al verhalend en in filmbeelden mee naar die laatste spannende tijd in Egypte. Farao wil het slavenvolk niet laten gaan en moet daar een vreselijke prijs voor betalen.

Daarna volgt de symboliek van ‘De vier bekers’, die model staan voor de vier stadia waarin God zijn volk zal terugleiden naar het beloofde land. Vier stadia, die ieder mens in z’n eigen leven kan herkennen in de tocht tussen ‘machteloos neerliggen’ en ‘opstaan’. Parallel hieraan klinken fragmenten uit ‘Het bittere kruid’ van Marga Minco, waarin zij haar ervaringen in de Tweede Wereldoorlog beschrijft: het niet op tijd zien van de bedoelingen van de vijand, de verschrikkingen van angst, onderdrukking, onderduiken en deportatie. Maar haar levensverhaal is er ook één van de tocht langs de vier bekers: haar groei van machteloos slachtoffer naar opstandige initiatiefneemster. In het slotdeel ‘De reis’ wordt de bezoeker in tekst, gebeden en poëzie uitgedaagd zijn eigen slavernij te lijf te gaan en op te staan.

Solisten, Museumkoor en Kindercantorij zorgen met begeleiding van orgel en contrabas in bijpassende liederen voor de muzikale omlijsting. Zij besluiten deze paasnacht met de fraaie psalm-anthem ‘Ascribe unto the Lord’ van de beroemde engelse componist Samuel Sebastian Wesley.

Bezoekers die om 21.15 uur aanwezig zijn kunnen het inzingen van de liederen meemaken. Lekker meezingen met het grote koor behoort tot de grootste geneugten van Oosterland!

Deze zondag gaat het om ‘De maaltijd’. Samen aan tafel gaan is in de bijbel heel belangrijk. Het boek staat vol met maaltijdverhalen, uitnodigingen om mee te eten en voorbeelden van gastvrijheid. Het samen eten is zelfs een symbool geworden: het Heilig Avondmaal, waarbij Jezus het breken van het brood en het drinken van de wijn op zijn eigen lichaam en bloed ging betrekken. Dat was niet zijn leukste maaltijd. Maar in de evangeliën staan veel meer verhalen over samen eten met Jezus.

Bij een van die gelegenheden ergert hij zich aan de gasten die zichzelf het belangrijkst vinden en de beste plaatsen opeisen. Ook de gastheer wordt vermanend toegesproken over de keuze van de genodigden: ‘Ze zijn rijk en hebben macht en zullen jou weer terug vragen en zo is het kringetje weer rond. Vraag liever de bedelaars, armen, mismaakten en blinden die jou niks terug kunnen geven.’ En dan vertelt hij de beroemd geworden gelijkenis van het koninklijk feestmaal dat zo totaal anders verliep dan de gastheer gepland had...

De liturgische werkgroep voor deze viering bestaat uit negen jongeren die maandenlang in touw zijn geweest om de verschillende facetten van het verhaal te belichten en van commentaar te voorzien. In het liturgisch theater ‘Bij God aan tafel’ laten de ‘genodigden’ merken dat ze van de intenties van de Gastheer nog niet zo heel veel begrepen hebben. Gebeden en een joodse legende maken de viering compleet.

In de viering van zondag 1 mei wordt stil gestaan bij het Pinksterfeest dat dit jaar op 15 mei valt. Voor veel mensen is de betekenis van Pinksteren onbekend. Dat komt natuurlijk ook omdat de duidelijke symboliek van Pasen en Kerst bij Pinksteren ontbreekt. In de kerk leest men meestal een of meer verhalen over de Geest van God, de Heilige Geest die mensen inspireert tot goedheid, schoonheid en waarheid. Eigenlijk is dit onbekende, wat vage feest daarmee heel concreet en ook heel aards.

Het gaat over de vraag waar en wat we in ons eigen leven van ‘god’ merken. Als je in de bijbel leest, worden allerlei momenten en gebeurtenissen in het leven van gewone mensen in verband gebracht met god. Momenten waarop mensen geïnspireerd raken, weer moed vatten of hoop, iets meemaken wat er toe doet. ‘Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is’, is dan ook de titel van deze viering.

In deze viering wordt een pinksterverhaal gelezen van de profeet Ezechiel. Het gaat over doodse, grijze situaties die opnieuw leven krijgen ingeblazen door de adem of de wind Gods. In de viering komen de woorden van dit verhaal ook tot leven: in spel en decor, in klankbeeld en verhalen van de werkgroepleden.

Voor deze viering zijn veel vrolijke pinksterliederen uitgezocht. Een modern Gloria uit Iona, maar ook het alleroudste, eerste gregoriaanse pinkstergezang: Veni Creator Spiritus. Het Museumkoor zal het op eigen en tegelijk oeroude wijze zingen. Daarnaast worden liederen gezongen over de adem Gods, de pinkstervogel die steeds weer mensen aanraakt en de grijsheid van het leven verandert in kleur. Over die vogel gaat ook het verhaal van Jans gans. Een pinkstervogel die de andere ganzen verleidt om niet meer bang te zijn, maar om eindelijk eens te gaan vliegen en het grijze ganzenbord te verlaten.

Op zondag 3 juli om 10.30 uur viert de Stichting Oecumenisch Centrum Michaëlskerk Oosterland de feestdag van Thomas, leerling van Jezus.

De Heiligenkalender van de RK-Kerk geeft de datum van 3 juli aan als de dag van Sint Thomas. In het jaar 2005 staat het thema ‘feesten en gedenken’ centraal in de Michaëlskerk en bet lag dus voor de hand om deze unieke figuur als middelpunt van de juliviering te kiezen.

Thomas was er niet bij toen Jezus na de opstanding aan zijn leerlingen verscheen en wilde dan ook niets van deze grootse gebeurtenis weten. Jezus, kwam speciaal een keer terug om zijn kruiswonden en de wond in zijn zijde aan Thomas te laten zien. Toen pas was die er van overtuigd dat het zijn meester was en dat Hij was opgestaan. Deze kritische leerling ging de geschiedenis in als Ongelovige Thomas. ‘Onverdiend’, vond de jongerenwerkgroep die deze viering voorbereidde, ‘want twijfel en geloof staan dicht bij elkaar. En jezelf af vragen wat geloof voor jou betekent, is zelfs een voorwaarde om er bewust in te groeien.’

De bijbelgedeelten die een rol spelen in de geschiedenis van Thomas, komen uit het Johannesevangelie en worden door de werkgroep omlijst met bijpassende commentaren, gevoelservaringen van een gespeelde Thomas, levenswijsheden en natuurlijk de liederen die zorgvuldig bij de diverse onderdelen zijn uitgezocht. Ondanks het enorme koorarchief van de Michaëlskerk, wordt er voor Museumkoor en Kindercantorij (samen 115 zangers) nog steeds nieuw liedmateriaal geschreven en gecomponeerd. Men hecht er veel waarde aan om de gesproken teksten en liederen zoveel mogelijk op elkaar te laten aansluiten, zo ook voor de Thomas-viering.

Het Liturgisch Theater voor de kinderen bestaat deze zondag uit een tot spel omgewerkt verhaal van Annie M.G. Schmidt, dat prachtig aansluit bij de overige teksten: De koning is blij dat hij een prinses voor zijn zoon heeft gevonden, maar... ze blijkt geen gedachten te hebben en dat pikt de jonge prins niet. Prinses of niet: hij wit iemand die kritische vragen durft stellen!

Op zondag 28 augustus, als de Flora- en Visserijdagen in Den Oever in alle hevigheid zijn losgebarsten, viert het Oecumenisch Centrum Michaëlskerk uitbundig mee met de viering ‘als een schaap tussen de wolven’.

Veel Wieringers hebben gedurende de feesten in Den Oever familieleden en vrienden van elders te logeren die nu wel eens willen meemaken wat er zich in de Michaëlskerk afspeelt, zo blijkt uit de reacties die de Stichting Oecumenisch Centrum regelmatig ontvangt. Vandaar dat met de Oeverse feesten van het vaste schema - viering op de eerste zondag van de maand - wordt afgeweken.

Op zondag 28 augustus om 10.30 uur staat een jongerenwerkgroep klaar met de viering ‘Als een schaap tussen de wolven’, gebaseerd op de woorden waarmee Jezus zijn leerlingen erop uit stuurt, de wijde wereld in; een wereld die je soms vriendelijk ontvangt, maar je net zo gemakkelijk naar het leven staat.

Cruciaal zijn de woorden aan het slot van Jezus’ betoog: ‘wees dus omzichtig als slangen en argeloos als duiven.’ Of, anders gezegd: in de ene situatie moet je weerbaar, op je hoede zijn, in de andere kwetsbaar. In vier korte beschouwingen belichten de jongeren het verhaal vanuit diverse invalshoeken. Ze moesten hun verhalen drastisch inperken, want alleen al over de vraag hoe het mogelijk is omzichtig als een slang te zijn en tegelijk argeloos als een duif valt heel wat te filosoferen...

Dat dilemma komt ook prachtig naar voren in het Liturgisch Theater voor de kinderen, waarvoor een verhaal van Annie M.G. Schmidt tot spel werd bewerkt. Onder de titel ‘Prins Roel-met-gevoel’ volgen we het leven van een kleine prins die verschrikkelijk lijdt onder zijn overgevoeligheid, zó erg, dat hij geen leven heeft van mede-lijden met zijn onderdanen. Zelfs als hij volwassen geworden is en zijn vader opvolgt is hij ontroostbaar als hij mensen in een ellendige situatie ontmoet. Zo komt er van regeren niks terecht, totdat zijn vrouw Iezebel hardhandig ingrijpt. Ze is zijn gehuil zó zat dat ze hem een lel met een kandelaar verkoopt en naar de merkwaardige tante Oena snelt met de vraag of die Roel’s karakter een beetje kan aanpassen aan zijn huidige functie. Tot ieders verrassing verandert Roel totaal en toont hij een leiderschap waarvan men staat te kijken!

Alle teksten en het spel zijn omlijst met liederen die passen bij het thema van de dag. Ze werden geschreven door Bert de Vries, Henk Jongerius, Jan van Opbergen, Nannie Kuiper en Karen Hagg. De laatstgenoemde schreef er zelfs twee speciaal voor deze viering; Kees Klein zorgde voor de koorzetting.

Een groep solisten, het Museumkoor, de Kindercantorij en een speciaal uit werkgroepleden gevormd kleinkoor zorgen voor de uitvoering van de liederen en de muzikale ondersteuning van de kerkgangers. Tot besluit van de viering wordt het motet ‘Ascribe unto the Lord’ van de Engelse componist Samuel Sebastian Wesley uitgevoerd.

Hoewel de viering om 10.30 uur begint, is het raadzaam om bijtijds aanwezig te zijn. Vanaf 10.15 uur worden de liederen doorgenomen, zodat iedereen lekker kan meezingen.

Voor de viering van 2 oktober was het joodse loofhuttenfeest uitgangspunt. Tijdens dit herfstfeest wonen joodse gelovigen, zeven dagen, in een zelfgebouwde loofhut. Ze zijn als hun voorouders die, zo vertelt het bijbelboek Exodus, veertig jaar door de woestijn trokken, op zoek naar een land waar ze in vrede en veiligheid konden wonen. Het was een lange en gevaarlijke reis. In een hut of tent schuilden en rustten ze. Het feest en het reisverhaal van Israël leerde de werkgroep die de viering voorbereidde, dat het leven van ieder mens een constante reis en zoektocht is.

In de viering reist de bezoeker mee met de werkgroepleden, van Amerika, via Oost-Europa en Iran naar de altijd aanwezige rustgevende Waddenzee op Wieringen. De verhalen worden verteld vanuit een tent die het onderweg zijn symboliseert. Daar tussendoor worden reisliederen gezongen door koor en kindercantorij. Voor jong en oud wordt het reisverhaal van meneer Schlemiel verteld die door zijn merkwaardige reis zijn eigen omgeving met nieuwe ogen gaat zien.

Op zondag 6 november vieren wij Allerzielen, de gedachtenis aan de overledenen. Dit jaar gebeurt dat onder de titel van een lied dat geschreven werd door Karen Hagg: ‘Ik zal je blijven groeten’. Het lied bezingt de aanwezigheid van diegene van wie voorgoed afscheid werd genomen, maar die toch bij je blijft in je hoofd en in je hart.

November. Het laatste blad valt van de boom, de dagen korten meer en meer; harde wind en regen geselen de velden. In deze tijd van het jaar vervalt de mens gemakkelijk in gemijmer en melancholie omdat de natuur daarbij een handje helpt. Geen wonder dat de kerk ooit, lang geleden, de gedachtenis aan de doden in deze periode van het jaar plaatste.

De jongerenwerkgroep die de viering voorbereidde, gebruikte een verhaal uit het bijbelboek Jozua als uitgangspunt: Na Mozes’ dood moet Jozua het volk Israël het beloofde land binnenvoeren. Daarvoor moet bet door de rivier de Jordaan die juist op dat moment - in de oogsttijd - op z’n breedst is. God geeft Jozua instructies: de priesters met de ark van het verbond moeten voorop. Zij blijven in de rivier staan en het water zal blijven staan als een dam. Tijd genoeg om over te steken en ook om grote, platte stenen te verzamelen die aan de overkant als een monument moeten worden neergezet om voor altijd te gedenken wat hier heeft plaatsgevonden. ‘Als je kinderen je later vragen: ‘Wat betekenen die stenen voor je?’, zeg dan...’

In de uitwerking van het verhaal staan de werkgroepleden op allerlei manieren stil bij dit gedenken en de gedenktekens. Zelf nemen ze ook gedenktekens uit hun eigen leven mee naar de kerk, als een soort relieken, kostbare herinneringen aan mensen die veel voor hen betekenden en die er niet meer zijn.

Het liturgisch theater voor de kinderen behandelt hetzelfde thema: Wim van tien ziet bij opa thuis een bijzondere bijbel met rare letters en vraagt wat die te betekenen hebben. En opa vertelt over de oorlog; hoe een joodse man bij hen zat ondergedoken en waarom de joodse bijbel bij hen achterbleef. Qpa vertelt zo goed en zo spannend, het is net of Wim zelf in het verhaal meespeelt... En die bijbel... door dat verhaal krijgt die een heel nieuwe betekenis voor hem.

De viering wordt omlijst met liederen, uitgevoerd door het Museumkoor, de Kindercantorij, solisten en kerkgangers. Dries Post bespeelt het Teschemacherorgel en Gerard Gerritse de contrabas. Veel liedmateriaal is nieuw, speciaal voor deze dag gemaakt en toch - door de eenvoud van melodie en arrangement - gemakkelijk mee te zingen.

In de komende viering wordt niet stil gestaan bij de vele feestelijke momenten die de decembermaand kent, maar bij de voorbereidingstijd die eraan voorafgaat, de adventsperiode. De vier weken voorafgaand aan het kerstfeest waren en zijn in de kerken nog steeds een sobere periode waarin men zich voorbereidt op de komst van het licht, de geboorte van Christus. Advent is een tijd waarin je zonder feestverlichting, het donker donker laat zijn en zo langzaam toeleeft naar de kortste dag. In de kerk werd het ook een tijd waarin je nadacht over je eigen tekortkomingen, de (figuurlijke) duisternis van je eigen leven. De terugkeer van het licht is lang niet altijd vanzelfsprekend. Wie in zijn leven een periode van tegenslag, ziekte, depressie doormaakt weet dat maar al te goed. Het kan een heel gevecht zijn om dan lichtpuntjes te zien.

Maar wie weet nog wat advent is? Na Sinterklaas staat de kerstboom al te trappelen van ongeduld. Bomen, daklijsten, deuren en ramen worden verlicht met lichtslingers, kerstmannen, sterren. De lichtverslaving lijkt ieder jaar toe te nemen. Zijn we bang voor de duisternis? Bang voor de stilte van december en de nacht? De werkgroep ontdekte dat duisternis (in letterlijke en overdrachtelijke zin) niet alleen angstaanjagend is, maar ook nuttig. Wie het duister niet kent, zal het licht minder waarderen. Zonder duisternis is er geen rust en groei voor planten, dieren en mensen.

Zo staan licht en duisternis centraal in deze speelse viering. We maken kennis met ridder Frederik die bang is voor het donker en daar allerlei oplossingen voor vindt. Drie werkgroepleden maken een autorit door de nacht en vertellen over hun eigen ervaringen met de duisternis. En er is ook nog een mus die de zon een handje helpt om op te komen.

Kerstnacht in de Michaëlskerk.  De kerstnacht van dit jaar is opgebouwd rond het befaamde verhaal van Felix Timmermans 'De Driekoningen Triptiek, en waar de ster stille bleef staan'. Het verhaal vertelt in drie delen, hoe een bedelaar, palingvisser en herder in aanraking komen met God. De drie arme mannen lopen ieder jaar verkleed als de drie koningen met een draaiende ster langs de boeren om geld en eten op te halen zodat ze daarna lekker met een krachtige borrel kunnen genieten van hun kerstnacht.

Op de kerstavond waar het verhaal begint, gebeuren dingen die ze niet kunnen bevatten. Ook tijdens de twee volgende kerstavonden, komen de mannen in aanraking met ‘het heilige’. Terwijl de één heel bang van God wordt, voelt de ander een vreugde in zich opkomen zoals hij nog nooit had meegemaakt.

Vragen als ‘wat is God’ en ‘waar vind je God’ komen in dit verhaal naar voren. Vragen die mensen al eeuwen bezighouden en velen anders zullen beantwoorden. Zo ook de drie mannen uit het verhaal. Pitjevogel de palingvisser ziet God als de almachtige met een grote witte mantel vol met goud, zoals in de kerk, terwijl Suskewiet de herder gelooft dat zij zojuist in dat kleine woonwagentje God hebben gevonden. "Want hij is met kerst wel in stalletje geboren". En vervolgens de vraag, wat doe je ermee wanneer je het heilige hebt gevonden? Laat het je koud of ben je bereid je handen uit te steken voor God, voor hen die weerloos en eenzaam zijn.

Een prachtig verhaal dat de toeschouwer aan het denken zet over zijn eigen gedachten over God. In hoeverre ben ik bereid om hen die kwetsbaar en eenzaam zijn te helpen, zoals ook Jezus op kerstavond als kind zwak en teer in een stalletje lag.

Een sfeervolle viering met de Liturgische Werkgroep Kerstnacht, gastspelers, solisten, Museumkoop, Kindercantorij, orgel en orkest onder leiding van Kees Klein.

Aan een nieuwe serie vieringen voor het jaar 2006 wordt hard gewerkt!  Het jaarthema is 'de zeven hoofdzonden'.  Hier kunt u kijken wat er voor 2006 al op papier staat.

Wilt u weten wat we allemaal in 2004 hebben gedaan?  Neem hier een kijkje!