Op deze pagina vindt u informatie over
onze vieringen van 2006.

jaarthema:  de zeven hoofdzonden

Zin om mee te vieren?, klik hier!

Vieringen: iedere eerste zondag van de maand om 10.30 uur.

Vieringen in de Michaëlskerk zijn bedoeld en gemaakt voor het hele gezin. Dus ook voor kinderen is er altijd iets te beleven in het Liturgisch Theater, waarin de vaak niet eenvoudige symboliek van het verhaal is omgewerkt tot herkenbaar spel.  Kinderen in de basisschoolleeftijd kunnen de vieringen heel goed meemaken.

  Parkeren is geen probleem op Oosterland; in de dorpskom geldt een parkeerverbod, maar op honderdvijftig meter afstand van de kerk is ruime parkeergelegenheid aan de Keizerspoeldijk.   (klik hier voor een routebeschrijving)

-- let op: het inzingen begint om 10.15 uur --

De vieringen in 2006 gaan over zonden en deugden.  Bij zonde denkt iedereen meteen aan een veroordelend vingertje, aan bekrompen moralisme.  En bij deugd denken veel mensen aan: saai.  Maar in deze vieringen willen we er anders mee omgaan. 

Zonden en tekortkomingen maken mensen niet zozeer slecht als wel ongelukkig.  Deugden hebben van ouds de bedoeling mensen beter en dus gelukkiger te laten leven.  Het gaat bij deze woorden dus niet om ouderwetse moraal maar om een gesprek over: hoe kun je zo leven dat je tot je recht komt?

In verband met nieuwjaar dat op de eerste zondag viel, wordt dit jaar uitgeweken naar de tweede zondag voor de eerste viering van dit jaar.

De vieringen in 2006 gaan over zonden en deugden. Bij zonde denkt iedereen meteen aan een veroordelend vingertje, aan bekrompen moralisme. En bij deugd denken veel mensen aan:saai. Maar in deze vieringen willen we er anders mee omgaan. Het woord zonde kun je ook op een andere manier uitleggen. We zeggen vaak: ‘wat zonde’, wat jammer. Jammer als iets dat we mooi vinden, stuk gaat, bijvoorbeeld. Zo is het zonde van iemand als hij of zij door bepaalde eigenschappen niet echt een aardig mens kan worden. In deze vieringen gaan we op zoek naar wat er achter bepaalde zonden zit, de oorzaken. Waarom ben je jaloers, waarom kan iemand ontzettend arrogant uit de hoek komen, enz. Tekortkomingen maken mensen niet zozeer slecht als wel ongelukkig. In zeven vieringen komen zeven hoofdzonden aan de beurt. In de andere, de deugden. Deugden hebben vanouds de bedoeling mensen beter en dus gelukkiger te laten leven. Het gaat bij deze woorden dus niet om ouderwetse moraal maar om een gesprek over: hoe kun je zo leven dat jezelf tot je recht komt en anderen daarvoor ook de ruimte geeft. Over deugden moet je niet praten, je moet ze oefenen. Zoals een sporter zijn lichaam traint, zo kan een mens zijn geest en ziel trainen door deugden te beoefenen.

In deze viering staat de jaloezie centraal. Niet veel mensen zeggen van zichzelf dat ze jaloers zijn. Toch is in de bijbel jaloezie een hoofdthema. In deze viering wordt het verhaal van Sara en Hagar gelezen en gespeeld en uitgelegd. Sara kan geen kinderen krijgen. Dat maakt haar leven leeg en nutteloos. Als Hagar zwanger rondloopt ziet Sara groen en geel van jaloezie. Begrijpelijk. Maar wat, als die jaloezie omslaat in dodelijke haat? Twee werkgroepleden schreven monologen en geven zo gestalte aan deze twee vrouwen. Daarnaast wordt jaloezie verbeeld in het verhaal van de steenhouwer die alles wilde zijn behalve zichzelf. Totdat…

Medewerking wordt verleend door een klein koor van zangers uit het Museumkoor, cantor Kees Klein en ook het Teschemacherorgel wordt weer volop gebruikt. Daarna bent u welkom op de koffie en voor het uitwisselen van nieuwjaarswensen.

Het jaar 2006 staat in het teken van 'De zeven zonden en de zeven deugden.' Bij zonden denkt iedereen meteen aan een veroordelend vingertje, aan bekrompen moralisme. Zéker als de kerk zich daarover uitspreekt staan de stekels snel overeind! En bij 'deugden' denken veel mensen aan: saai. Maar in de Michaëls-vieringen willen wij er anders mee omgaan. Zonden, tekortkomingen, maken mensen niet zozeer slecht als wel ongelukkig. Deugden hebben vanouds de bedoeling mensen beter en dus gelukkiger te laten leven. Het gaat bij deze woorden dus niet om ouderwetse moraal, maar om een gesprek over: hoe kun je zó leven datje tot je recht komt?

Na de eerste zonde (januari) staat op zondag 5 februari om 10.30 uur de eerste deugd centraal: de naastenliefde of barmhartigheid.  Acht jongeren bogen zich maandenlang over deze thematiek.

Rond het verhaal van de Barmhartige Samaritaan maakten zij teksten, een gedachtenspel en kindertheater; soms bloedserieus, soms humoristisch en met enig sarcasme, want: 'In de kerk moet je ook eens om jezelf kunnen lachen. Je moet je achter het altaar niet braver voordoen dan je bent; daar hebben de mensen niks aan en het is ook niet eerlijk.'

'Deugden' horen bij je gevoel van 'gewoon gelukkig zijn'. ‘Maar veel mensen zijn dat in het ik-tijdperk totaal vergeten', verzucht de een. 'Wat moetje ook met zo'n ouderwets woord als 'barmhartigheid', wie weet nou nog wat daarmee bedoeld wordt?', meent de ander.

Om dat helder te krijgen is ook het verhaal van de Barmhartige Samaritaan tot een hedendaags gegeven uitgewerkt en met allerlei gedachten omhangen.

De acht bijpassende liederen in de viering zijn van tekstschrijvers als Bob Steenstra, Karen Hagg, Henk Cornelissen, Huub Oosterhuis en Ada de Graaf. Ze worden uitgevoerd door het Museumkoor en de Kindercantorij van de Michaëlskerk, die net zijn bekomen van een grote wintertournee door Hongarije. Dries Post bespeelt het orgel; cantor Kees Klein dirigeert.

De val van de hoogmoed

Zondag is de viering ‘de val van de hoogmoed’. Met spel, muziek en teksten wordt de hoogmoed belicht. Dit jaar staan zonden en deugden centraal en de hoogmoed is een van de zeven eigenschappen die in de christelijke traditie hoofdzonden werden genoemd.

Waarom en waar komt hoogmoed vandaan en wat is het eigenlijk? Een hoogmoedig mens staat niet met beide voeten op de grond, hij of zij is uit balans. Hij overschat zijn eigen kwaliteiten en op die van anderen kijkt hij neer. Vaak komt die onevenwichtigheid weer voort uit onzekerheid, gebrek aan zelfkennis. Bij hoogmoed denken we misschien niet meteen aan onszelf, maar toen de werkgroep deze viering voorbereidde bleek de valkuil van de hoogmoed aan niemand helemaal vreemd te zijn. Met gezonde trots op je sterke eigenschappen is niets mis, maar hoe makkelijk slaat die trots niet om in hoogmoed.

Daarover schreven werkgroepleden persoonlijke en eerlijke verhalen.

Maar daarnaast spelen ze al balancerend op en vallend van de evenwichtsbalk het thema van de hoogmoed uit. Speciaal voor het Museumkoor arrangeerde Dirk Keijzer het lied "Ik hou van mij" van Harrie Jekkers. En of dit lied nu gaat over gezonde trots dan wel hoogmoed kunt u horen als u naar deze viering komt. In deze viering wordt ook een klein kind gedoopt. Iets wat goed past in een viering over hoogmoed. Kleine kinderen kunnen als geen ander de hoogmoed van volwassenen ontmaskeren en hen met beide voeten op de grond zetten.

Wat hebzucht is hoeven we niemand uit te leggen.  Hebzucht kan verschillende vormen aannemen: gierigheid, vrekkigheid, inhaligheid.  Het is de drang om van alles te willen hebben en houden.  Geld, bezittingen n spullen lijken soms een gebrek aan menselijke nabijheid, vriendschap en liefde te moeten vervangen.  De leegte moet gevuld worden met dingen.  Ook in relaties kunnen mensen elkaar willen bezitten in plaats van vrijlaten.  Wat zit daar achter?  Onzekerheid?  Is hebzucht een zonde van deze tijd en samenleving?  Zij wordt aan alle kanten gestimuleerd.  Of niet?

 Bijbelverhalen: Achab en Izebel, David en Batseba, teksten van Amos.

De laatste uren van Jezus' leven op aarde waren niet zijn gemakkelijkste. Hij werd gevangen genomen, ondervraagd, gegeseld, als misdadiger tentoongesteld, ter dood veroordeeld door een schreeuwende menigte, langs de straten gesleept en tenslotte gekruisigd. Maar in dat grensgebied tussen leven en dood waren ook andere mensen aanwezig die beroepshalve, uit betrokkenheid of toevallig getuige waren van deze dramatische gebeurtenissen. In het lijdensverhaal worden sommigen met name genoemd, anderen bij hun functie of als 'vrouw van ... '

Binnen de sfeervol verlichte ruimte van de Michaëlskerk volgen we in deze Paasnacht de mijmeringen van Pilatus en zijn vrouw Claudia; de leerlingen Petrus en Judas; Jezus' moeder Maria en vriendin Maria Magdalena; de hogepriester van de tempel in Jeruzalem; de moordenaar Barabbas en Simon van Cyrene, de boer die gedwongen werd om Jezus te helpen zijn kruis te dragen.

Veronica, die de lijdende het zweet van het gelaat wiste, en de romeinse centurion die toezicht hield bij de geseling en kruisiging, sluiten de rij af. De paasnacht-werkgroep laat al deze omstanders in het spel heel verschillend reageren op wat ze van zo dichtbij meemaakten, nog niet gehinderd door de enorme betekenis die de mensheid later aan Jezus' leven en sterven heeft gegeven.

De viering wordt afgesloten door Maria die op de vroege paasmorgen ontdekt dat het graf leeg is: 'Wat moeten we hiervan denken?', roept ze uit, 'Heeft iemand hem weggehaald? Ergens anders neergelegd? Moeten we dit óók nog meemaken!?'

Naast de spelers die de gesproken teksten op zich nemen zijn solisten, Museumkoor en Kindercantorij actief met het uitvoeren van liederen en motetten, waaronder het 'Ave verum corpus' van de componist Edward Elgar en het feestelijke paasmotet 'This joyful Eastertide' -gebaseerd op een oud-Nederlandse hymne- van Philip Ledger en Charles Wood.

De Paasnachtviering op zaterdag 15 april 2006 in de Michaëlskerk te Oosterland, begint om 21.30 uur. Wie lekker wil meezingen met de liederen wordt om 21.10 uur verwacht. Vanaf dat tijdstip studeert cantor Kees Klein de liederen met de aanwezigen in, zodat men de viering goed voorbereid kan mee-beleven.

In deze viering gaat het over lust en zelfbeheersing, over genieten en grenzen stellen aan het genot. In beide kun je doorschieten. Vroeger werd er in de kerk eenzijdig gewaarschuwd tegen genot, lust.. Ze konden leiden tot verslaving, excessen. Tegenwoordig lijkt alles te kunnen. Zelfbeheersing, plicht en verantwoordelijkheid waren deugden die vroeger werden aangeprezen en tegenwoordig?

Centraal in de viering staat een bijbelverhaal over een vader en zijn twee zonen. De oudste is serieus, hardwerkend, de jongste ziet het leven als een lolletje. Voor de een is het leven een lust, voor de ander een last. Bijna ieder mens kan zich herkennen in dit verhaal, in de zonen, in de vader.

De werkgroepleden schreven er hun eigen verhaal bij en laten het zien en horen. Wie van beide zonen gelijk heeft? Wie dat wil weten moet zelf naar de viering komen.

En voor de kinderen is er een verhaal over Frederik die helemaal niets doet behalve genieten. Hij laat de anderen werken. Of toch niet?

Centraal in de viering van 4 juni 2006 staat de deugd van de moed. Met Pinksteren vieren de kerken het feest van de gave van de Heilige Geest. Zij vieren hun geloof in de moed van mensen, hun hoop dat mensen boven zichzelf en hun kleinheid uit kunnen groeien. Daarmee is het pinksterfeest een feest dat de kracht van mensen en het geloof in het leven zelf bevestigt. Toch zijn er veel omstandigheden waardoor het soms een heel gevecht kan zijn zo positief in het leven te staan. Als je geconfronteerd wordt met ernstige ziekte, dood, onveiligheid, hoe hou je dan geestkracht en levensmoed vast? Hoe lukt het je om je niet door angst maar door vertrouwen en moed te laten leiden?

Centraal in de viering staat het bijbelverhaal ‘De storm op het meer’. Een verhaal dat vooral bekend werd door het wonderlijke lopen over het water. Een van die zogenaamde bijbelse wonderen waarover veel gepraat is. Voor sommige mensen was het van de vele voorbeelden van de ongeloofwaardigheid van de bijbel. Voor anderen iets wat je moest geloven omdat het nu eenmaal in de bijbel staat. Voor de werkgroep bleek het een verhaal te zijn dat je eerder moet voelen dan begrijpen. Het gaat over een algemeen menselijk thema: het gevecht met je grote en kleine angsten. Sommige mensen zeggen dat deze tijd vol angsten is: angst voor vreemdelingen, terreur, verlies van gezondheid en welvaart. Misschien is het wel zo, dat hoe meer je te verliezen hebt, hoe banger je bent. Meestal lukt het wel om die angst het zwijgen op te leggen, maar in de nacht kan het dan weer aardig stormen. Dat gevecht wordt in de viering verbeeld door Petrus die over zijn nachtmerrie vertelt. Ook klinken er dagboekfragmenten van werkgroepleden.

Uiteindelijk breekt de geest van Pinksteren door. De storm gaat liggen, het water zakt, het vuur van Pinksteren wordt aangestoken in de vorm van zeven kaarsen in de kleuren van de regenboog.

In de viering zingen museumkoor en kindercantorij liederen over angst en moed, water en vuur.

Na afloop van de viering zal Lettie Oosterhof afscheid nemen van het Oecumenisch Centrum Michaelskerk. Zij is op 2 april jongstleden begonnen met een nieuwe baan als predikant in Alkmaar. Zij was vanaf september 1997 als theoloog verbonden aan het OCM en verantwoordelijk voor de inhoud en vormgeving van vele vieringen. Ieder die dat wil is van harte uitgenodigd hierbij te zijn en haar de hand te schudden.

Op zondag 2 juli 2006 om 10.30 uur, zal het Oecumenisch Centrum Michaëlskerk Oosterland een nieuw hoofdstuk toevoegen aan de spraakmakende serie vieringen 'Zeven zonden en zeven deugden'. Op deze dag is 'de zonde der traagheid' aan de beurt.

In onze omgangstaal noemen we iemand 'traag' die niet vooruit te branden is. Maar in de bijbelse betekenis is het veeleer desinteresse, onachtzaamheid, nalatigheid of verveling. Deze algehele malaise uit zich in lusteloosheid, apathie, onverschilligheid, soms ook in walging en wanhoop. Niet direct een toestand waar je vrolijk van wordt. Deze 'zonde' valt niet met een vermanend vingertje te bestrijden, maar vraagt om mensen die hulp kunnen bieden. Je voelt medelijden met degene die er onder gebukt gaat want zijn of haar leven is in een neerwaartse spiraal terecht gekomen en hoe krijg je die weer omhoog?

In het bijbelboek Markus staat een verhaal over de vier vrienden van een verlamde man. Hij is letterlijk verlamd, maar zou ook zó model kunnen staan voor de mens die -gezond van lijf en leden- tóch niet in staat is overeind te komen en zijn leven vorm te geven. Die vier vrienden laten het er niet bij zitten, zoeken de allerhoogste hulp en gaan daarin heel ver. Een schitterend verhaal is het, dat ook vandaag zou kunnen gebeuren. Daarom hebben de jongeren die deze viering maakten het als theaterstuk in het heden gezet.

Het tegenovergestelde krijgt men ook voorgeschoteld: een scène met een groep levensechte hangjongeren die niets, maar dan ook totaal niets van hun leven maken. Want in Oosterland willen ze de bezoekers perspectief bieden, maar ook reëel blijven.

Het tweede deel van de viering staat in het teken van de doop. De kwetsbaarheid van een pasgeboren kind vormt een prachtig contrast met het eerste deel van de viering. Immers, deze kleine, waar zo naar is uitgekeken, die zo welkom is, is geschenk en tegelijk belofte voor de toekomst: leven dat doorgaat, ondanks alle 'traagheid' om ons heen.

De jongerenwerkgroep die deze viering heeft voorbereid leidt de dienst met spel en tekst, in het deel van de doop bijgestaan door ds. Albert van Dorssen. En dan zijn daar natuurlijk het Museumkoor en Kindercantorij (samen 115 zangers), die met de kerkgangers de liederen uitvoeren, al of niet gesteund door de inbreng van solisten.

De liederen zijn zorgvuldig bij de diverse onderdelen uitgezocht. Ondanks het enorme koorarchief van de Michaëlskerk, wordt er nog steeds nieuw liedmateriaal geschreven en gecomponeerd. Men hecht er veel waarde aan om de gesproken teksten en liederen zoveel mogelijk op elkaar te laten aansluiten, zo ook voor deze viering.

'Elkaar Ontzien - Respect voor wie respect verdient!' is het serieuze thema voor een viering vol humor en ironie op zondag 27 augustus 2006 om 10.30 uur.

Heel Wieringen is dan in feeststemming door de Flora- en Visserij dagen in Den Oever en ook de Michaëlskerk wil het op deze dag luchtig en toch met diepgang aanpakken. De viering in Oosterland op de zondag van de Oeverse feesten is er altijd een met veel Wieringers die hun gasten meenemen en de jongerenwerkgroep heeft daar bij de maandenlange voorbereiding terdege rekening mee gehouden: het moet jong en oud, gelovig of ongelovig aanspreken. 'Elkaar ontzien' is een viering waarin veel te lachen, en - in verhalen en het liturgisch theater - ook veel te herkennen valt. Een hele serie gespeelde situaties in bus, supermarkt en thuis confronteren de bezoeker met een volkomen gebrek aan respect.

Rode draad in het geheel is Noach die uit respect voor God mens en dier van de zondvloed redt. Als hij later dronken wordt van zijn zelfgemaakte wijn en afgaat in de ogen van zijn zoon Cham, kan die datzelfde respect niet opbrengen.

Ook in de beschouwingen rondom het verhaal komt die houding aan de orde. Waarom leggen we zo graag de nadruk op iemands negatieve punten en vergeten zo het positieve en opbouwende dat die persoon tot stand bracht? Sinds Noach zijn er duizenden jaren voorbij gegaan. We hebben dus tijd genoeg gekregen om de omgang met elkaar te oefenen en daarin een hoog niveau te bereiken. Maar het resultaat valt nogal tegen. Zo vaak zeggen mensen dingen over anderen die ze voor zichzelf hadden moeten houden en scheppen er genoegen in die ander te kijk te zetten in zijn naaktheid en kwetsbaarheid. Zo vaak wordt er geoordeeld over andermans leven zonder dat leven ècht te doorgronden. 'Doe daar toch niet aan mee, want je haalt ook jezelf zo naar beneden. Weet wat je zegt en zeg niet alles wat je weet. Dan kun je in de spiegel kijken zonder je ogen neer te slaan ... ', zegt de jongere die een deel van de uitleg verzorgt.

Voor de kinderen is het thema gevat in een verhaal van Annie M.G. Schmidt; voor deze gelegenheid tot theaterstuk omgewerkt. In 'Lakentje met een kroontje' zien we de oude, stramme ooievaar Frederiks, die zijn hele arbeidsleven lang baby's heeft rondgebracht. Nu is hij bejaard en betekenen zijn grote daden al niets meer in de ogen van zijn directeur. Die wil hem afdanken en inruilen voor jonge, gezonde en sterke ooievaars. Nog één baby mag hij wegbrengen, maar die taak wordt hem bijna fataal: door een storm stort hij met baby en al neer! De baby komt niet op het juiste adres aan, maar belandt gezond en wèl in een teil met deeg van een bakkerij. De bakker en zijn vrouw hebben geen kinderen en verstoppen de baby. Gelukkig loopt alles goed af en krijgt Frederiks het respect dat hij verdient.

De viering van 1 oktober gaat net als die van juli (toen uitgevoerd door een jongerenwerkgroep) over de zonde van de Traagheid.

Het wordt nu wel een heel andere viering en dan niet alleen omdat nu de werkgroep uit 55-plussers bestaat. Centraal staat de gelijkenis in de bijbel over de talenten. Je weet wel, de knechten die van hun baas allemaal een ongelijke hoeveelheid talenten kregen en die er dan vervolgens mee aan de slag moesten. De derde knecht kreeg het minst en deed er ook nog eens niks mee, ja, hij begroef zijn talent in de grond. Over die Graafmans gaat het vooral, wat bezielt die kerel eigenlijk? Bezielt hem überhaupt wel iets? Waarom doet ie zo en waarom is dat zo erg? De reactie van de de baas: het ‘uitwerpen in de buitenste duisternis’, dat wil zeggen loop maar naar de hel, is dat niet wat overdreven? Deze vragen hebben de werkgroep bezig gehouden. Wij willen niet in de hel uitkomen om daar dan voor eeuwig te moeten blijven branden.

De viering eindigt met een 'open end'. Als je je eenmaal hebt ingegraven, hoe kom je er dan weer uit? Door schade en schande wijs geworden heeft de werkgroep, puttend uit eigen ervaring, de persoon Graafmans geschapen, die zich gedurende de viering steeds verder in de nesten werkt. Verder heeft de werkgroep zich verdiept in de ziele-roerselen van de depressieve Krekel uit het schitterende boekje van Toon Tellegen: ‘De genezing van de Krekel’.

Op zondag 5 november 2006, om 10.30 uur, vieren we Allerzielen - de gedachtenis aan de mensen die gestorven zijn in de viering ‘de mens die jij voor mij was’.

Vóór de winter invalt met z'n kaarslicht, cadeautjes en feestelijke gezelligheid moeten we afscheid nemen van de warme zomer, de kleurenpracht van de herfst en over de drempel van overpeinzing en melancholie zien te komen. Lang geleden bedacht de kerk dat ze die tijd van afscheid nemen en opnieuw beginnen wilde markeren met een gedachtenisfeest: Het begon met het feest van Allerheiligen. Het woord zegt het al: alle heiligen die ons zijn voorgegaan werden herdacht met processies en kerkelijke vieringen. De dag daarop werd Allerzielen genoemd.

Nu was het de beurt aan alle gewone mensen die nooit zo hoog op de kerkelijke ladder waren gekomen en dus ook niet massaal herdacht, maar in de eigen kleine kring. Beide feesten stonden niet op gelijke voet: een heilige was tenslotte een wezen geworden die zondeloos werd geacht en daarom opgenomen in Gods heerlijkheid. Een 'gewoon' mens kon nooit zo hoog stijgen en met het wegen van de ziel moest je nog maar afwachten of die niet te licht werd bevonden ...

In onze tijd spreekt het feest van Allerheiligen steeds minder mensen aan, terwijl het toch best de moeite waard is om je te spiegelen aan hun levensverhaal. Misschien komt dat omdat je ze niet persoonlijk hebt gekend. Het feest van Allerzielen daarentegen, mag zich verheugen in een groeiende populariteit. Komt dat omdat alles om ons heen zo gehaast is en we in die dagelijkse drukte niet toekomen om te denken aan hen die er niet meer zijn, maar aan wie wij zo veel te danken hebben? Willen we daarom de tijd even stilzetten om te gedenken dat 'gewone' mensen voor ons soms helemaal niet zo gewoon zijn? Mensen van wie we de naam willen blijven noemen omdat we het belangrijk vinden dat die naam niet verloren gaat.?

In de viering van 5 november draait alles om de vraag hóe je de mens gekend hebt die je is ontvallen: wat voor beeld van hem of haar bewaard bleef en hoe die persoon zichzelf gezien heeft. De beroemde Deense schrijver Hans Christian Andersen maakte er een boeiend verhaal over, dat door de werkgroep tot spel is bewerkt.

In een viertal korte meditaties wordt de inhoud van dit spel naar ons leven vertaald. Solisten, Museumkoor, Kindercantorij en organist Dries Post vertolken samen- en in beurtzang met de kerkgangers -de bijpassende liederen.

Het hele jaar ging het in de Michaëlskerk over de zeven hoofdzonden en als tegenhanger de zeven deugden. Weet u ze nog? Traagheid, hoogmoed, woede, jaloezie, vraatzucht, hebzucht, lust.

De mensheid denkt al eeuwen en eeuwen na over wat er nodig is om een goed mens te worden. De Griekse filosoof Plato ging, ver voor het begin van onze jaartelling, al uit van vier hoofddeugden; kardinale deugden noemde hij ze: rechtvaardigheid, standvastigheid, matigheid en wijsheid. Als je je die deugden eigen maakte, zou je een gelukkig mens worden, leerden de Grieken. Maar dan hebben wij mensen sinds die oude Grieken nog maar weinig geleerd.

Hoeveel mensen leven er in onze wereld niet in mens onterende armoede, het tegenovergestelde van rechtvaardig. En in onze tijd met zijn opvliegendheid, bedreigingen en geweld, zodat ambulance personeel zelfs politie begeleiding nodig heeft om zijn werk te kunnen doen, kun je toch moeilijk van een standvastige samenleving spreken.

En laten we aan het begin van deze decembermaand met al onze Sinterklaas en Kerst inkopen, waarbij mensen ook nog over de inhoud van hun kerstpakket durven klagen, het maar helemaal niet hebben over de deugd van de matigheid.

De vierde kardinale deugd om een goed mens te worden was de wijsheid. Maar juist nu lijken de mensen wel niet wijs. Bescheidenheid vroeger een prachtige deugd, maar hoe ver kom je daar nu nog mee? In onze tijd wordt het belangrijk gevonden dat mensen leren voor zichzelf op te komen. Je moet assertief zijn, heet dat met een vreemd woord. In de laatste viering over dit thema heeft de werkgroep zichzelf de vraag gesteld: Assertiviteit is dat echt een nieuwe deugd?

In deze viering krijgen de kinderen van de cantorij, die in september naar de middelbare school zijn gegaan, het Cantorijkruis uitgereikt.

Kerstnacht in de Michaëlskerk:  24 december 2006, 21.15 en 23.15 uur.  Om deze viering te kunnen bijwonen heeft u een kaart nodig!  Klik hier voor meer informatie.

De avond voorafgaand aan Kerst is in Oosterland hét moment om een verhaal te delen over hoop, vertrouwen, geloof en liefde. Dit jaar heeft de werkgroep een Bretons kerstverhaal bewerkt, waarin een kwetsbaar mensenkind wordt veroordeeld om zijn uiterlijk. Met als enige houvast zijn geloof, weet hij zijn bestaan een beetje dragelijker te maken. Maar het liefste zou hij zijn als… Kun je je als mens tonen wie je bent, zonder kwetsbaar te worden? In de kerstnacht hoort u het hele verhaal en wordt u meegenomen naar een oud Bretons vissersplaatsje.

'Het wonder van de kribbe' is het basisverhaal voor een onvergetelijke kerstnacht.  De gebochelde Bo-Bossu kán het geluk maar niet vinden, tótdat het Mariabeeld in de kerk hem op een grandioos idee brengt.  Maar dan moet het nog werkelijkheid worden en hij heeft niet genoeg tijd!

Wilt u weten wat we in 2005 hebben gevierd?  Neem hier een kijkje!