Op deze pagina vindt u informatie over
onze vieringen van 2004.

Vieringen: iedere eerste zondag van de maand om 10.30 uur.

De vieringen in de Michaëlskerk zijn bedoeld voor jong en oud.  Speciaal voor de kinderen zijn de spelen zo gemaakt, dat ze de thematiek van de dag voor hen beeldend maken.  Kinderen in de basisschoolleeftijd kunnen de vieringen heel goed meemaken.  Voor de allerkleinsten is er een crèche in de hal van de school naast de kerk.

  Parkeren is geen probleem op Oosterland; in de dorpskom geldt een parkeerverbod, maar op honderdvijftig meter afstand van de kerk is ruime parkeergelegenheid aan de Keizerspoeldijk.   (klik hier voor een routebeschrijving)

-- let op: het inzingen begint om 10.15 uur --

In 2004 gaan de vieringen over beelden van goed en kwaad. Over engelen en duivels, hemel en hel, zondebokken en heiligen. Goed en kwaad is een onderwerp waarover je eindeloos kan discussiëren. Wat mag je wel, wat mag je niet? Welke keuzes maak je in je leven? Waar laat je je door leiden? In een aantal vieringen zijn er zulke discussieonderwerpen, in een aantal andere vieringen gaan we uit van een ‘beeld’, bijvoorbeeld de engel of de heilige. Want in de loop van de geschiedenis zijn goed en kwaad ook op talloze manieren in beeld gebracht; er zijn schilderijen over gemaakt en symbolen bij bedacht.

Deze viering is de inleidende viering op het jaarthema.

In 2004 is het thema van de vieringen: ‘beelden van goed en kwaad’. Het hele jaar wemelt het in de Michaëlskerk van engelen, duivels, zondebokken, heiligen en schijnheiligen. Ook hemel en hel, als verblijfplaats van al die beelden, zullen in vieringen aan bod komen. En natuurlijk de mens zelf, van wie de bijbel zegt dat hij geschapen is naar het beeld van God. Hij draagt het goede in zich, maar de vraag is of dat er ook altijd uitkomt en in hoeverre hij een gewillige prooi is voor de duivel. Goed en kwaad zijn thema's die tot de verbeelding hebben gesproken. Schrijvers, musici en schilders hebben dat laten zien en horen. Ook die beeldenrijkdom zal in de vieringen naar voren komen.

In deze viering zijn de werkgroepleden dichtbij huis gebleven. Hoe goed moet je van jezelf zijn, hoe ga je om met kwaad in jezelf. Wat werd hen in hun opvoeding voorgehouden als goed en kwaad. Zijn die twee altijd te scheiden? De viering heeft als titel: ‘Goede voornemens?’ Ieder mens maakt ze aan het begin van het jaar of op andere tijdstippen. Maar zijn ze ook te houden? Soms kan het voornemen een goed mens te zijn ook frustreren en averechts werken.

Bij al die vragen werden teksten geschreven die uit het leven van de werkgroepleden zijn gegrepen. Het toneelstuk over de brave ambtenaar Anton Dingeman onderstreept nog eens hoe moeilijk het is om goede voornemens ook uit te voeren. Misschien zal in deze viering blijken dat je niet te hard van stapel moet lopen met goede voornemens. Er is maar één voornemen dat werkelijk belangrijk is. Aan het eind van de viering worden de bezoekers van de Michaëlskerk in ieder geval uitgenodigd op dat voornemen te drinken.

De Stichting Oecumenisch Centrum Michaëlskerk te Oosterland heeft als jaarthema voor 2004 gekozen voor 'beelden van goed en kwaad'.  Het hele jaar is gevuld met verhalen, spelen, gedichten en liederen over duivels, engelen, hemel en hel, zondebokken, jaloezie en verleiding, heiligen en schijnheiligen.

Goed en kwaad is een onderwerp waarover je eindeloos kunt discussiëren. Wat mag wel en wat niet en welke keuzes maak je daarin? Dat de meningen daarover nogal kunnen verschillen, blijkt op de avonden waarop de diverse werkgroepen zich met hun eigen thema bezighouden. Een werkgroep van zeven jongeren bereidde de viering van 1 februari voor. Onder de titel 'Gevleugelde vrienden' werd in tekst, spel en muziek een boeiende productie gemaakt over het onzichtbare bestaan van engelen.

Engelen, de boodschappers van God en beschermers van de mens komen in de bijbel overal voor. Met grote vanzelfsprekendheid wordt er over hen en hun goede daden verteld. Maar uit ons moderne, westerse leven zijn ze geheel verdwenen. Ze doen de moderne mens waarschijnlijk te veel denken aan sprookjesfiguren voor wie in het nuchtere denken geen plaats meer is. Zelfs de kerken hebben de aansluiting met de wonderlijke wereld van de engelen verloren; hoewel ze in menige bijbellezing voorkomen zijn ze zelden het thema van preek of bezinning.

Het gekke is dat er bij mensen die op zoek zijn naar allerlei vormen van spiritualiteit een enorme belangstelling voor het doen en laten van de engel is. Nog nooit zijn er in een kort tijdsbestek zoveel boeken over engelen verschenen en een maand geleden is Leonardus Frank de Graaff nota bene op het onderwerp 'engelen' gepromoveerd tot doctor in de theologie aan de Vrije Universiteit te Amsterdam.

Ook de jonge werkgroepleden van Qosterland zouden met hun gedegen werkstuk een gooi naar een titel kunnen doen, want wat ze verzameld, bedacht en gemaakt hebben, belicht het thema van alle kanten. Uitgangspunt is het verhaal van Tobias, die voor zijn oude vader een grote schat aan geld moet ophalen uit een ver en vreemd land. Tobias is bang dat hij de weg niet zal kunnen vinden en zoekt een reisgezel. Laat dat nou net een engel zijn! Toevallig, of niet. Want wie Tobias beter leert kennen merkt al gauw dat hij feeling heeft voor dingen die boven het gewone, dagelijkse bestaan uitgaan.

Allerlei commentaren begeleiden dit spel, zodat het bij de toehoorder een bonte verzameling indrukken achterlaat. En dat is ook de bedoeling, want over engelen bestaat geen eenduidige mening. Speciaal voor de kinderen - maar tussen de regels door o zo volwassen - wordt de viering beëindigd met het liturgisch theater. Hiervoor werd het verhaal 'De engel' van de schrijver Adriaan Morriën aangevuld en omgewerkt tot spel. Een jongen gaat na een lange schooldag naar bed en ontdekt tot zijn verbazing een engel in zijn kamertje! Er ontstaat een vermakelijke dialoog, zeer tot ongenoegen van moeder.

Museumkoor en Kindercantorij hebben zich na kerstmis meteen op de bijpassende liederen gestort. Er valt op 1 februari 2004 om 10.30 uur dus weer volop te genieten in Oosterland, ook voor kinderen in de basisschoolleeftijd.

In deze viering staat het bijbelboek Job centraal.  De figuur van Job is in de geschiedenis het beeld bij uitstek geworden van de mens die getroffen wordt door kwaad en rampen.  Niet het kwaad dat mensen elkaar aan doen, maar het kwaad waar je niemand de schuld van kunt geven, zoals ziekte en dood.  Het boek gaat over de vraag waarom het leven vaak niet rechtvaardig in elkaar zit.  Hoe ga je daarmee om?  Hoe kun je met het lijden leren leven en wat heeft God ermee te maken? In de viering aandacht voor deze vragen door middel van een toneelspel dat gemaakt werd naar aanleiding van het boek.

Op zondag 4 april om 10.30 uur komen de woorden van Jezus uit het 'Onze Vader' aan de orde: '... en leid ons niet in verzoeking, maar verlos ons van de boze ...'

Overbekende woorden zijn het, maar wat betekenen ze eigenlijk voor de mensen die ze uitspreken? En zijn de begrippen 'goed' en 'kwaad' wel af te bakenen? Het overkomt mensen immers maar al te vaak dat ze moeten kiezen tussen twee kwaden.

De werkgroep voor deze zondag bestaat geheel uit jongeren die de bezoekers meenemen in een bonte verzameling beelden, teksten, interviews, gedachten en een spel waarin de strijd tussen goed en kwaad aan de orde komt.

Het liturgisch theater 'De vriendschap op het spel' krijgt gestalte door het spel van Josien Smit, Remco Hoitinga en André Lont.

Marloes van Schagen en Bert Hermans spelen hierin de rol van engel en duivel. Het spel werd geschreven door Rianne Koom, lid van de werkgroep.

Frank Minnema, bekend debater, speelt voor advocaat; Alain van Bielert vertolkt de gedachten van de werkgroepleden.

Het bijpassende liedmateriaal bestaat voor een deel uit liederen die al eerder gebruikt werden. Maar ook de vaste tekstdichters van de Michaëlskerk hebben zich uitgeleefd in nieuwe liederen, op muziek gezet door Kees Klein, de dirigent van de Michaëlskoren.

Paasnacht in de Michaëlskerk zaterdag 10 april, 21.30 uur

'Loslaten' is het thema voor de oecumenische paasnachtviering.  In de sfeervolle koorruimte van de kerk zitten de leerlingen van Jezus aan tafel.  Het tafereel doet denken aan het Heilig Avondmaal, maar Jezus is niet meer lijfelijk aanwezig.  De lijkwade op de achtergrond herinnert aan zijn dood.

Petrus, Jakobus, Johannes, Andreas, Filippus, Bartholomeus, Mattheus, Thomas, Jakobus Taddeus en Simon zijn na het grote drama in verwarring achtergebleven en zitten nog vol vragen aan tafel.  Judas, die in het lijdensverhaal zo'n dramatische rol speelt staat wat terzijde.  In het eerste deel van de viering wordt verteld over de uitverkiezing van de discipelen.  Jezus vroeg hen om 'vissers van mensen' te worden.  Wie waren zij dat ze dit mochten doen?  Want toen de groep eenmaal compleet was, werd ook zichtbaar hoe divers van samenstelling ze was.

In het evangelie komen lang niet alle leerlingen aan het woord en die lijn wordt ook hier doorgezet.  Een zevental zit in grote zwijgzaamheid aan tafel, terwijl de vijf anderen het hoogste woord hebben.

In deel twee vertelt Thomas over zijn twijfels; Petrus over zijn enthousiasme om 'mensenvisser' te worden en Bartholomeus over de diepe indruk die het optreden van Jezus op hem maakte.

Deel drie opent nog met de verwachtingen van Judas, maar buigt al snel af naar de verloochening van Petrus en de reactie daarop van zijn broer Andreas.

Dan duikt Judas weer op om voor dertig zilverstukken zijn vriend aan te geven ...

Na Jezus' kruisiging en dood volgt de opstanding en langzaamaan het besef dat alles wat er gebeurd is misschien een andere bedoeling had dan dat je er altijd in gezien hebt ...

De bijzondere sfeer van deze Paasnacht wordt versterkt door de gekozen liederen die Museumkoor en Kindercantorij met de aanwezigen vertolken.  De zangers staan in een alternatieve opstelling omdat de koorabsis geheel benut wordt voor het theatrale deel van de viering.

Een kijkje in de hel

Onder deze titel wordt zondag 2 mei, 10.30 uur, de zesde viering gehouden in de serie: "beelden van goed en kwaad". Dit hele jaar wemelt het in de Michaëlskerk van engelen, duivels, zondebokken, heiligen en schijnheiligen. Ook hemel en hel als verblijfplaats van al die beelden komen aan bod. En natuurlijk de mens zelf van wie de bijbel zegt dat hij geschapen is naar het beeld van God. Hij draagt het goede in zich, maar de vraag is of dat er ook altijd uitkomt. Goed en kwaad zijn thema's die altijd tot de verbeelding hebben gesproken. Schrijvers, musici en schilders hebben dat laten zien en horen. Dat geldt zeker voor de hel die in deze viering centraal staat. Bekend zijn de schilderijen van bijvoorbeeld Jeroen Bosch vol vuur en eeuwige straf. Meer dan de hemel is de hel ook tot in detail uitgewerkt in allerlei geschriften. Iedereen kent de hel, al geloven er nog weinig mensen in. Tegenwoordig wordt het woord hel toegepast op allerlei situaties op aarde. Maar de hel, de eeuwige plaats van straf en vuur, waar komt die eigenlijk vandaan en is het nog zinvol om daarover na te denken? Was de hel alleen maar een sadistisch verzinsel van kerkleiders om mensen bang te maken? Of was het een idee waarmee mensen aan het denken gezet werden over hun eigen gedrag?

De werkgroep die de viering heeft voorbereid zal deze vragen beantwoorden en de bezoekers van de Michaëlskerk een kijkje in de hel gunnen. Drie duivels verzorgen de rondleiding langs de afdeling waar de gulzigaards worden gestraft. De hel kent immers afdelingen voor verschillende hoofdzonden. Op deze afdeling is ook meneer Buikmans te bewonderen die vereeuwigd werd door Jeroen Bosch. En zo biedt deze viering een speelse kijk op een ernstig onderwerp.

In de viering worden passende liederen gezongen over hel en duivel, en daarbij zal -voor de kenners- het aloude Dies Irae, Dies Illae niet ontbreken.

De viering begint met een stukje theater: een middelbare schoolklas heeft haar eigen zondebok gezocht en treitert er lustig op los. Geen leraar of decaan die daar iets aan kan veranderen.

In deel twee blijkt dat het bij volwassenen in bedrijven en kantoren niet veel beter gesteld is. Wat is dat toch in mensen om een onschuldige en gemakkelijke prooi te kiezen en je daar niet eens schuldig over te voelen?

Oorspronkelijk stamt het begrip 'zondebok' uit de bijbel, uit het boek Leviticus.

Op Grote Verzoendag - een ernstige dag in het jodendom - moet iedere mens persoonlijk afrekenen met zijn of haar schuld tegenover God. In het ritueel voor die dag werden - in bijbelse tijden - bij de ingang van de tempel twee geitebokken opgesteld, waarna het lot werd geworpen: de ene bok werd geofferd en de andere, beladen met de zonden van het volk, de woestijn ingestuurd. Het ging er niet om je eigen fouten op een ander af te wentelen, maar ze zèlf onder ogen te zien en er wat aan te doen.

De jonge werkgroepleden filosoferen bij dit deel over schuld en boete en hoe moeilijk het is eigen tekortkomingen te erkennen.

Voor de kinderen in de kerk wordt het thema verduidelijkt in het spel 'Beloofd is toch beloofd?', waarin drie prinsessen hun oude vader, de koning, vreselijk tekort doen. En dat vindt hij nog niet eens erg ook!

Speciaal voor deze viering hebben Museumkoor en Kindercantorij het Kol Nidré ingestudeerd, de boetezang voor Grote Verzoendag, zoals die werd opgeschreven door de Poolse componist Louis Lewandowski (1821-1894). Tot op de dag van vandaag wordt dit lied op Grote Verzoendag in de synagoge gezongen.

Er werden ook nieuwe liedteksten geschreven voor deze viering, onder andere het steengoede lied 'Toetssteen' van Albertus Frisius en 'Zondebok' van Bob Steenstra.

‘Een blik in de hemel’ is de titel van de achtste viering in de serie: 'beelden van goed en kwaad'.

Hemel en hel als verblijfplaats van al die beelden komen aan ook bod. En natuurlijk de mens zelf van wie de bijbel zegt dat hij geschapen is naar het beeld van God. Hij draagt het goede in zich, maar de vraag is of dat er ook altijd uitkomt.

Goed en kwaad zijn thema’s die altijd tot de verbeelding hebben gesproken. Schrijvers, musici en schilders hebben dat laten zien en horen. Ook over de hemel is veel gefantaseerd en nog steeds is de hemel een beeld dat bij mensen van alles oproept. De hoop op het weerzien van geliefden, harmonie, rust. Wat er na je dood met je gebeurt, is voor veel mensen een belangrijk onderdeel van hun geloof.

In deze viering wordt u een rondleiding door de hemel aangeboden door drie engelen. Het heilige Michaelskoor zingt het aloude Sanctus. Het al even oude In Paradisum wordt vertolkt door engelachtige sopraanstemmen. Zo is er vanaf de aarde door mensen van alles bedacht over de hemel.

Toch laat de bijbel over de hemel een ander geluid horen. Daar gaat het niet over mensen die naar de hemel opstijgen maar veel vaker over God die vanuit de hemel de mensen probeert te helpen er een hemelse aarde van te maken. En zo kun je je ook afvragen of al die hemelse fantasieën niet afleiden van het werk dat op aarde verricht moet worden.

In deze viering worden twee kinderen gedoopt onder het motto: ‘iets aan een kind heeft vleugels of het van boven kwam’. Ieder kind is een hemels geschenk dat wil inspireren op aarde goed te doen.

Onder deze titel wordt 5 september een viering gehouden. Het is de tiende viering in de serie: ‘beelden van goed en kwaad’. Dit hele jaar wemelt het in de Michaëlskerk van engelen, duivels, zondebokken, heiligen en schijnheiligen. Ook hemel en hel als verblijfplaats van al die beelden komen aan bod. En natuurlijk de mens zelf van wie de bijbel zegt dat hij geschapen is naar het beeld van God. Hij draagt het goede in zich, maar de vraag is of dat er ook altijd uitkomt. Goed en kwaad zijn thema’s die altijd tot de verbeelding hebben gesproken. Schrijvers, musici en schilders hebben dat laten zien en horen. In deze viering staan heiligenbeelden centraal. Het woord heiligheid staat misschien ver van ons. We denken aan heilige boontjes, schijnheiligheid. Maar wat is nou heiligheid? Heiligenverhalen gaan over hele vrome, heel goede mensen die ook nog allerlei wonderen konden verrichten. Wat zeggen ons die verhalen nog?

Heilig betekent eigenlijk: apart, bijzonder, niet gewoon. In de bijbel wordt God heilig genoemd, totaal anders. Je kunt je afvragen wat er in onze tijd nog heilig is. Leven en dood zijn zaken geworden die mensen tot op grote hoogte zelf regelen. God is er niet meer bij nodig. Tot heiligen hoef je niet meer te bidden om gezondheid te verkrijgen. Alles is gewoon geworden. Toch zijn er ook genoeg mensen in onze tijd die verlangen naar ‘heiligheid’, iets wat groter is dan zijzelf, iets wat hen richting of houvast geeft. Iets wat niet gewoon is, iets wat houvast geeft in je leven.

In deze viering hebben we de oude heiligen afgestoft en ontdekt dat ze nog steeds iets te zeggen hebben. De werkgroep ontdekte ook dat heiligheid vooral te vinden is in gewone mensen, zaken en gebeurtenissen. Als je er maar oog voor hebt. De voorbereiding van de viering was zo inspirerend dat twee werkgroepleden het besluit hebben genomen zich in deze viering te laten dopen. Een bijzondere gebeurtenis.

Het is de elfde viering in de serie: ‘beelden van goed en kwaad’. Goed en kwaad zijn thema’s die altijd tot de verbeelding hebben gesproken. Schrijvers, musici en schilders hebben dat laten zien en horen. Dat geldt zeker ook voor de duivel die in deze viering centraal staat.

Dankzij allerlei schilderijen heeft bijna iedereen wel een beeld van de duivel. De duivel die een onschuldig mens probeert te verleiden tot het verkopen van zijn ziel, is een onderwerp dat in tal van sprookjes, romans en films opduikt. Is de duivel alleen maar een verzinsel om mensen bang te maken, of is hij een beeld waarmee mensen aan het denken gezet werden over hun eigen gedrag?

En hoe zit dat vandaag de dag? Wordt er nog wel eens iemand door de duivel op de proef gesteld? Is er nog iemand die wel eens de duivel ontmoet? Heeft het nog zin over de duivel te spreken? De werkgroep die de viering heeft voorbereid zal deze vragen proberen te beantwoorden in woorden, beelden, muziek en spel. In het gedramatiseerde bijbelverhaal over Jezus’ verzoeking in de woestijn komen we de duivel tegen in verschillende gedaantes. In een hilarisch sprookje van Godfried Bomans kan ook een glimp van de duivel worden opgevangen. En wie kent niet het beroemde Stoneslied: ‘Sympathy for the devil’? De werkgroep bewerkte het voor deze viering. Maar wie ontmoet je nou eigenlijk als je de duivel ontmoet? Wie of wat zie je als je de duivel ontmoet? Het antwoord kunt u in deze viering horen en zien. En zo biedt deze viering een speelse kijk op een ernstig onderwerp.

In de viering worden passende liederen gezongen over hel en duivel, en daarbij zal –voor de kenners- het aloude Dies Irae, Dies Illae niet ontbreken.

Lange tijd rustte er een taboe op het nadenken over dood en vergankelijkheid. De moderne tijd appelleert immers meer aan ons gevoel om alles uit het leven te halen dat erin zit en dat we het leven beheersen en naar onze hand kunnen zetten. Langzaam maar zeker is er in deze houding een kentering te bespeuren. Veel mensen willen graag stilstaan bij hen die hen voorgingen; aan wier leven ze met respect en liefde terugdenken. Ook ontdekken ze dat het nadenken over de eindigheid van het bestaan hen helpt om zorgvuldig met hun eigen levenstijd om te gaan... Ook op Wieringen is dat te merken. De jaarlijkse Allerzielenviering in de Michaëlskerk wordt druk bezocht en nooit eerder dan in onze tijd brandden er op de Wieringer kerkhoven zoveel lichtjes op de graven als een zichtbaar teken dat de gestorvenen niet vergeten zijn.

Op zondag 7 november 2004 vieren wij weer Allerzielen. ‘Vieren’ klinkt misschien vreemd, omdat het meestal in verband gebracht wordt met feesten. Maar voor de kerk is ‘vieren’ tegelijk ‘gedenken’, stilstaan bij een belangrijk moment. De liturgische werkgroep die Allerzielen heeft voorbereid, liet zich inspireren door het apocriefe bijbelboek Tobit, waarin verhaald wordt hoe de hoofdpersoon in ballingschap leeft en tegen alle regels in de doden gedenkt en eert. Na de uitleg van het verhaal komen dezelfde aspecten aan de orde in vier ervaringsverhalen uit onze tijd onder de titel ‘Gedenken’. Kunstenares Niki Fröhling, die op dit moment haar werk in de kerk exposeert, geeft in dat kader uitleg bij haar kunstwerk ‘Vanishing’, dat voor deze gelegenheid een centrale plaats kreeg boven het altaar.

Voor de kinderen is er een speciale bijdrage in het spel ‘De laatste groet’ , geschreven door Willem Wilmink en Hans Dorrestijn. Nellie en Menno, twee veertienjarigen, gaan voor het eerst van hun leven naar een begrafenis. Hun vriend, de marktkoopman Kees Kabaal, is overleden en hoewel ze er vreselijk tegenop zien, gaan ze toch afscheid nemen. Het wordt een emotionele ervaring, maar wat zijn ze blij dat ze gegaan zijn!

Aan het slot van de viering completeren gebeden en slotwoorden het geheel.

Solisten en koor zorgen met twee bijpassende motetten voor een muzikale omlijsting die bij deze gelegenheid past: bet ‘Rube und Frieden’ van Georg Friedrich Handel en ‘Thou judge of quick and dead’ van Samuel Sebastian Wesley. Ook de liederen die bet koor samen met de kerkgangers vertolkt zijn een aanvulling of antwoord op de gesproken teksten en het spel.

'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet' is de titel van de viering van zondag 5 december. Het is bijna de laatste viering in de serie: ‘beelden van goed en kwaad’. In deze viering zijn het de schijn-heiligen die aan bod komen. Hoe kan het ook anders op 5 december?

In tegenstelling tot al die andere beelden die vaak op sterven na dood zijn, is het beeld van de schijnheilige springlevend. Schijnheiligen kom je meer tegen dan je lief is, zeker in en rond kerken, moskeeën, tempels en synagogen. Het is de valkuil van iedere gelovige.

In religies worden vaak mooie woorden gesproken die ver af kunnen staan van de dagelijkse praktijk. Dat wordt geïllustreerd met eigen ervaringen van werkgroepleden, mime en toneel. En een nieuw lied dat Bert de Vries voor de gelegenheid schreef in het dorpje Hippocritushoef.

Wat deze viering zo bijzonder maakt, is dat zij tegelijkertijd de opening vormt van een nieuwe expositie in de Michaëlskerk. In de kerkruimte hangen vanaf 5 december schilderijen van Myrna Rasker. Een aantal daarvan vormt een geheel onder de titel ‘Schijnheilige Madonna’s’. Op het eerste gezicht lijken het Maria-iconen, maar als je stil staat en langer kijkt zie je iets anders. De heiligheid van deze iconen is maar schijn…

Omdat de beelden van Myrna Rasker shockerend kunnen werken, werd besloten de opening te doen plaatsvinden door middel van een viering over schijnheiligheid. Zo komen de schilderijen en de bedoeling van de kunstenares goed tot hun recht.

Een contrast met de schilderijen van Rasker vormen de Huistempeltjes van Janneke van Rij die in de crypte staan. Prachtige objecten zijn het die uitnodigen tot verstilling en bezinning. Ook zij krijgen een plek in de viering.

In deze viering is de muzikale leiding in handen van Kees Klein. Hij dirigeert een klein koor van zangers uit het Museumkoor. Het Teschemacherorgel wordt bespeeld door Dries Post. In deze viering mag een klassiek Marialied niet ontbreken: Lettie Oosterhof zingt het Alma Redemptoris, op muziek van Herman Strategier.

Kerstnacht in de Michaëlskerk vrijdag 24 december 2004, 21.15 en 23.15 uur.  Wegens grote belangstelling en grote onkosten worden er voor de kerstnachtviering kaarten verkocht.  De kaarten voor de eerste viering zijn inmiddels op.  Er zijn nog wel kaarten beschikbaar voor de tweede viering.  U kunt ze aanvragen (€ 5,50 per stuk) via telefoonnummer 0227 - 51 10 06 of via deze link.

De Zoon van God kwam bij de mensen; heiliger kan het niet.  Maar Hij kwam niet uit de lucht vallen!  De evangelisten Mattheüs en Lucas beschrijving allebei zijn aardse stamboom alsof ze willen zeggen:  'Denk eraan: hij was niet alleen van God maar ook Zoon van mensen.'  In die stamboom zitten allerlei grote namen uit het volk van Israël maar ook personen waarvan je zegt: 'Wat?! Is dàt familie van jou?!, hoe bestaat het!'  Samen met het Christuskind kijken we terug op zijn voorgeslacht.  Een feestelijke gebeurtenis met een jongerenwerkgroep, solisten, museumkoor, kindercantorij en orkest.